Dat onzekere gevoel, omdat je hoopt dé dochter te zijn die je ouders voor ogen hadden

Ein-de-lijk is dé zondag aangebroken waar je al weken naar uit kijkt, niets op de agenda!
De rust in je uitgeputte lijf vertelt je genoeg: Dit had je écht nodig.
Een hele dag voor jezelf. In je pyjama, zonder gecamoufleerd gezicht -want de deur hoef je toch niet uit- met ontbijt op bed. En als bonus, je man en kinderen die zich buiten de deur vermaken.
Maar dan belt je moeder. Ze vraagt of je ‘iets’ voor haar zou kunnen doen.
Je kan wel huilen, je voelt de irritatie overal in je lijf. Maar tóch sleep je jezelf uit bed, kleed je aan en camoufleert je gezicht en vertrekt naar je moeder. Want jij hebt geleerd: We staan hoe dan ook áltijd voor elkaar klaar. Waardoor nee zeggen niet eens als een optie voelt.

Je voelt je falen, want die leuke vriendin die je wilt zijn dát lukt je niet meer

Je zit nog geen minuut aan tafel -klaar om met je vriendinnen te genieten van die heerlijke bruschetta’s- of je merkt het alweer: de zoveelste vriendinnenavond dat je er niet écht bij bent. Weer verdwijn je in die onzekere gedachten: Wat doe ik hier eigenlijk? Praat ik niet te veel over mezelf? Ben ik wel gezellig genoeg? Zie ik er niet te slonzig uit?
De frustratie borrelt in je lijf; je wordt gek van jezelf! Je gaat nóg harder werken om te verbloemen dat je liever naar huis wilt, want de sfeer verpesten, dát wil je niet.
En ergens tussendoor vraag je je af: Wat is er mis met mij? Waarom kan ik niet gewoon die leuke, betrokken vriendin zijn?

Met pijn in je buik start je de werkdag met de vraag: Ben ik wel een goed genoeg collega?

Zodra je werkdag start, voel je de druk al in je lijf – een vragenvuur van collega’s en je postvak dat de hoeveelheid ongelezen e-mails dikgedrukt laat zien-  je hartslag is nog hoger dan een topsporter tijdens de olympische spelen. Je werk wil je zó graag, bijna tot aan het perfecte toe, goed doen dat je vastberaden bent om íedere vraag én e-mail diezelfde dag nog te beantwoorden. Maar ondertussen loop je zó op je tenen, dat de blaren inmiddels erop staan. En wanneer een collega dan óók nog feedback op je werk geeft, voel je dírect de verstijving in je lijf: Zie je wel, ik doe het wéér niet goed genoeg. Je kiest voor de zoveelste keer om je volle blaas te negeren en werkt nog even door tijdens de lunchpauze, terwijl je van binnen schreeuwt: Wanneer is het ooit genoeg?

• Je erop durft te vertrouwen dat je moeder skills meer dan goed genoeg zijn en jij die heerlijk ontspannen moeder voor hen bent.

• Je wél tot in je tenen voelt dat jij een super leuke partner voor hem bent!

• Je met een gerust hart ‘nee’ kan zeggen tegen je ouders, je moeder met liefde laat weten dat je op een ander moment graag tijd voor haar vrijmaakt.

• Je vriendinnenavonden weer als vanzelfsprekend voelen, je praat open over je onzekerheden, je bent weer die leuke en betrokken vriendin die je zó graag bent.

• Je in elke vezel van je lijf voelt dat je de werknemer van de maand kan zijn, want zoals jij je werk doet, daarmee heeft een werkgever goud in handen!

Als je bereid bent om alle bovengenoemde onderdelen uit te voeren én er tijd voor vrij te maken, dán is dit jouw situatie aan het einde van het traject:

• Je weet hoe je ook in de meest chaotische momenten van het gezinsleven om kunt gaan met je eigen emoties. Daardoor lukt het je nu wel om rustig aan je kinderen uit te leggen waarom je soms uit je slof schiet. Je voelt weer vertrouwen in jezelf als moeder, niet alleen omdat jij beter begrijpt wat er in je omgaat, ook omdat je jouw kinderen leert hoe ze met hun emoties om kunnen gaan.

• Je vertelt hem waar jíj behoefte aan hebt, zodat hij je beter begrijpt -die kop thee voor je klaarzet 😉 en jij na het avondritueel wél eindelijk kunt neerploffen op de bank. Je voélt dat hij je ziet, waardeert en waar je zó naar verlangt: jij bent die goed genoeg partner.

• Je voelt dat je een goed genoeg dochter bent óók wanneer je andere keuzes dan je ouders maakt. Je merkt dat nee zeggen je prima afgaat, waardoor je kiest waar jij zin in hebt. Op zo’n zondag blijf je in bed liggen, zonder gecamoufleerd gezicht, geniet je in stilte van een bakje kwark met granola op bed en voel je rust in je lijf.

• Je begrijpt en accepteert je onzekerheden waardoor het lukt om deze met je vriendinnen te bespreken. Je bent weer díe aanwezige vriendin, je hoort wat ze zeggen, lacht mee, deelt en geniet, zoals vroeger. De avonden met je vriendinnen voelen weer ontspannen, echt en vanzelfsprekend.

• Je start je werkdagen met plezier en rust in je lijf, die pijn in je buik is verleden tijd. Want jij voélt vertrouwen in dat wat je kan en doet, goed genoeg is. Je kiest ervoor om dat ene mailtje gewoon tot morgen te laten liggen, op tijd je blaas te legen en aan te schuiven tijdens de lunch om nu wél van die zelfgemaakte quinoa bowl te genieten.

Familieopstellingen en Systemisch Werk in Spijkenisse

KvK: 94466947
Btw: NL005089060B90