Die ene vraag vreet aan je, elke dag opnieuw: ben ik wel een goed genoeg moeder?

Het is zondagochtend vroeg als de kinderen je uit bed halen om ontbijt te maken, nog slaperig hijs je jezelf overeind en loop je naar beneden om zelfgemaakte ham-kaascroissantjes in elkaar te flansen. Terwijl jij de laatste hap wegslikt en geniet van je laatste slok koffie, klinkt hun vraag al: ‘mama, wil je met ons knutselen?’ Alles in je lijf schreeuwt dat je daar zó geen zin in hebt. Die to-do lijst vinkt zich immers niet vanzelf af, de uitpuilende wasmanden blijven staan, de strijk ligt nog steeds te wachten en de stofvlokken rollen door de woonkamer. Je kiest voor het huishouden en antwoordt: ‘Nee lieverd, nu niet.’ Hun teleurgestelde gezichtjes komen voor de zoveelste keer tevoorschijn en schuldgevoel kruipt wéér onder je huid. En daar zijn de voor jou o-zo-bekende vragen weer: ben ik wel een goede moeder? Ben ik betrokken genoeg? Doe ik wel genoeg?

De onzekerheid die je besluipt wanneer je denkt: ben ik voor hem nog wel die leuke partner?

Aan het einde van een chaotische werkdag stap je met een vol hoofd in de auto, ein-de-lijk op weg naar huis.
Onderweg hoop je stilletjes dat hij de vaatwasser al heeft uitgeruimd, de tafel heeft gedekt en een begin heeft gemaakt met het eten. Maar ook dit keer blijkt dat wensdenken. Met zijn benen omhoog en een scherm in zijn handen zit hij samen met de kids op de bank.
Vanuit je tenen borrelt voel je de boosheid omhoog komen, je hart bonkt in je keel en je denkt: meen je dit nou?! Zoek het uit, ik ga ook eerst douchen en even chillen. Maar dat is niet wat je doét. Je ruimt de vaatwasser leeg en begint met het snijden van de broccoli, want hoe egoïstisch is het als ook jíj eerst voor jezelf kiest?
En daar is die venijnige vraag weer: ben ik dan niet meer de moeite waard? Vindt hij me als partner nog wel leuk genoeg?

De angst die je innerlijk opvreet bij de vraag of je het als dochter wel goed genoeg doet.

Het is zo’n zeldzaam moment: niemand anders dan jijzelf in huis. Zálig.
Je hebt besloten om niets anders te doen dan Netflixen. Je maakt een cappuccino en neemt een stukje van je lievelingschocolade erbij. He-le-maal in je zenmodus. Op het moment dat je billen nét de bank raken en je lekker onder een dekentje kruipt om die no-brainerserie op te zetten, gaat je telefoon. Je moeder belt. “Dit meen je niet… waarom nou precies nu?” flap je eruit voordat je er erg in hebt. Heel even denk je: hier heb ik nu zó geen zin in, ik neem gewoon niet op. Maar dat is niet wat je doet. Je neemt op en luistert naar haar verhaal, terwijl jij de minuten voor jezelf ziet wegtikken. Want jij hebt geleerd: we stellen mensen niet teleur. Je doet wat er van je verwacht wordt.

Gék word je van dat gevoel, van falen omdat je jezelf continue afvraagt: ben ik wel die leuke vriendin?

Dé dag is aangebroken. Je vriendin bereikt een levensmijlpaal en viert dat vanavond met al haar dierbaren, inclusief jou.
Je stelt je voor dat je tussen de dansende feestmenigte staat. Haar buurvrouw komt naast je staan en vraagt: “Hoe gaat het met je?”
Alleen al bij die gedachte voel je die steen op je maag. Ondanks dat je maanden geleden al volmondig ja hebt gezegd op de uitnodiging, schreeuwt je lijf nu dat je zó geen zin hebt om te gaan. Je bedenkt allerlei scenario’s waardoor je niet zou kunnen gaan. Maar wanneer je alleen al denkt aan het telefoongesprek waarin je haar vertelt dat je niet komt, voelt die steen op je maag nóg zwaarder. Nee zeggen, dát voelt niet als een optie. En ja hoor, daar kloppen die onzekere gedachten wéér op je voordeur: Wie zit er nou op mij te wachten? Ben ik wel gezellig genoeg? Die ein-de-loze twijfel of je wel of niet moet gaan, gék word je ervan! Je voelt de frustratie oplopen tot het kookpunt.
En ergens tussendoor vraag je je af: Wat is er mis met mij? Waarom kan ik niet gewoon die leuke, betrokken vriendin zijn?

Dat onzekere gevoel, omdat je hoopt die goede collega te zijn

Met lood in je schoenen loop je naar de vergaderruimte. Je neemt plaats aan de lange tafel waar de rest van je collega’s zit. Terwijl zij hun ideeën delen, plannen maken en besluiten nemen, luister je aandachtig, knik je instemmend en maak je aantekeningen. Maar in je hoofd speelt zich een héél ander verhaal af: Zal ik zeggen dat ik er anders over denk? Zal ik mijn idee in de groep gooien? Maar tegen de tijd dat je de moed hebt verzameld, is het momentum alwéér voorbij. Dán noemt jouw leidinggevende je naam, stelt de vraag wat jij ervan vindt en even denk je: Is dit dan het moment?
Maar zodra alle ogen jouw kant opdraaien, spant je lijf méteen aan! In een paar seconden schieten er tientallen gedachten door je hoofd: Straks zeg ik iets doms of slaat het nergens op. Met klotsende oksels en een bijna fluisterende stem zeg je tóch wat je ervan vindt. Maar nog voordat iemand reageert, hoor je die schreeuwende, kritische stem weer: Dat had ik beter moeten formuleren. Waarom zeg ik nooit gewoon iets sterks? Terwijl je collega’s alweer verder gaan met het overleg, zit jij nog vast in deze ene situatie met dat stemmetje dat vraagt: ben ik hier eigenlijk wel goed genoeg voor?

Dan word jouw grootste angst werkelijkheid: je geeft aan je kinderen door waar jij tegen vecht én voor hen vreest:
Dat zij zichzelf niet goed genoeg vinden. En ook gaan leven voor de ander. Als je dan terugkijkt denk je:
Dit had ik kunnen stoppen, maar ik deed het niet. Nu is het te laat.

Maar zo hoeft het niet te gaan!!

Familieopstellingen en Systemisch Werk in Spijkenisse

KvK: 94466947
Btw: NL005089060B90